Alles wat aandacht krijgt groeit
Wil je meer informatie, aarzel niet en bel me: 06 52 456 019
Bellen voor informatie of langskomen….T. 06 52456019 Welkom
MONIQUE KLAASSENS
Namens Monique mag ik jullie allen welkom heten bij deze tentoonstelling         VOORMOEDERS.
Voor wie mij niet kent mijn naam is Marie José Eijkemans en ik volg het werk van Monique, al zo’n 25 jaar op de voet, als betrokken vriendin.
Daarnaast is het mijn vak om mensen beter te laten kijken naar kunst, ik werk bij museum De Pont. Voor mij is het een uitdaging om goed te
kijken maar ook te luisteren naar de vragen die het schilderij jou stelt. Want bij een goed werk komt er altijd een gesprek op gang. Contact 
dus!
Nou zegt Monique dat haar portretten juist zwijgen. In haar woorden: Het zijn zwijgende bitches, een beetje uit de hoogte, ze bekijken jou en
vragen zich af wat jij hier komt doen?’ Het is waar; ze hangen net iets te hoog.. op ons neer te kijken. Daarmee rijst de vraag, hoe we ons tot
deze schilderijen moeten verhouden?
Komen we hier in een soort privé portretten galerij? Een soort familiealbum met tantes, ooms en anderen die de genenpoel met Monique
delen? Tante Annie, ome Karel of vader Johannus?
MAW is Monique Klaassens eigenlijk een portretschilder? En zo ja, wat moeten wij dan met die familie- kiekjes? Of overstijgen deze
schilderijen het persoonlijke karakter?
Op zoek met google op PORTRETschilder,  dan kom je bij een paar interessante gegevens uit; zo schijnt het dat slechts 1 op de 10 portretten
je frontaal aankijkt, De geportretteerden uit Renaissance, of uit onze gouden eeuw, lieten zich meestal zien, ze toonden zich maar Ze keken
niet terug . of het moesten ICONEN zijn; zoals bijv Maria. Die, als portret meer functioneerde als symbool dan als een individu.
Het is dus vrij uitzonderlijk dat een portret terugkijkt.
Als er dan eens zo’n frontaal schilderij ons aankijkt , heb je kans dat het wereldberoemd wordt.—- (Dus sla je slag vandaag)
Denk aan de Mona Lisa van Leonardo DaVinci.
Het is het portret van een dame, waarschijnlijk Lisa Gherardini, de  echtgenote van Francesco del Giocondo. Het werd La Giocondo 
genoemd. Waarmee haar identiteit teruggebracht werd tot vrouw van de opdrachtgever.
Maar in bijna alle talen is de titel toch Mona Lisa geworden. En dat komt omdat zij terugkijkt. Ze maakt contact  met haar ogen stuurt ze jou
een individuele boodschap.  Mona Lisa betekent : Mevrouw Lisa. Maar vooral in de betekenis van Mijn Vrouw. En zo wordt zij nu bekeken. Ze 
is niet meer de vrouw van  Gioccondo maar ze staat voor een universele vrouw. Mijn Vrouw!. Er komen nu dagelijks zo’n 20.000 mensen naar
haar kijken. En zij kijkt terug. Maar de persoon Lisa Gherardini, is zij ontstegen.
Ik durf te wedden dat ik maar een paar steekwoorden nodig heb om een ander beroemd Portet voor jullie naar boven te halen. Het
groenogige meisje uit Afghanistan. Lang op de Novib kalender gestaan. Ook zij maakt contact en omdat ze ons aankijkt, vergeten wij haar
niet! 
Ook de portretten van Monique zijn frontaal en ze hebben ogen die ons aankijken. Sterker nog; ze hebben veel ogen? Door te kijken be-oog 
je iets. Dan heb je een doel. Monique zegt zelf:” Kijkend naar de portretten van mijn tantes denk ik vaak: wie ben je toch en welk geheim draag je met je mee?Ik schilder ze en…  als het doek klaar is kijken de ogen van mijn tantes me aan.Ik herken me in hun blik. In hun gezicht ontmoet ik steeds mijzelf.”
Oke , zijn deze schilderijen dan eigenlijk zelf-portretten?
Om dat te onderzoeken moet ik hier nog een kunstenaar noemen met beroemde portretten.  Cindy Sherman maakt foto’s van zichzelf maar
dan telkens in een andere rol. Ze is tegelijkertijd fotograaf en model. Toch noemt ze haar foto’s nooit zelfportretten. Sherman gaat juist haar
eigen identiteit uit de weg door zichzelf keer op keer in een volstrekt andere gedaante te fotograferen. De rol is het onderwerp maar door de
ogen van Cindy Sherman die ons frontaal aankijken vraagt ze: Wie ben je? Hoeveel mensen heb jij in je? Je kent me niet maar ook weer wel!
Van de 29 werken hier hebben 11 werken een titel die verwijst naar een persoon. Naast Annie, Johannus en Karel hebben we dan ook nog
Marijke, Coby, Koos Helena, Margareta, Petronella ,Ida en Ilse.
Ze kijken. maar kijken ook langs je heen.
Tussen contact en afstand.
 Net zo meerduidig als de werken van Sherman en net zo universeel als de Mona Lisa.
Daarnaast toont Monique hier ook een serie, getiteld; “Nog net zichtbaar”. Ook weer een titel die ook twee kanten op kan. Zijn de tekeningen
nog net zichtbaar, omdat ze aan het verdwijnen zijn of zijn nog niet zichtbaar omdat ze opkomen. Dus ze zweven:
Tussen wel en niet.
Tussen verleden en toekomst.
Samenvattend denk ik  dat de werken van Monique geen, portretten of zelfportretten zijn, -vvv-, maar het zijn gewoon heel heel goede
schilderijen. Want een goed schilderij laat ons namelijk bewegen tussen verschillende perspectieven . Een goed werk is niet eenduidig.  Een
goed werk rekt het kijken op.  
En dat maakt kunst kijken zo leuk. Het rekt het kijken op en maakt ons kijken rijker. Monique rekt ons kijken op door ons als een
flipperkastbal telkens meerdere kanten op te laten stuiteren.
Deze tantes uit het familiealbum worden universele voormoeders
Ze zijn Monique maar ook een optelsom van alle genen waaruit zij-en wij allen uit zijn opgebouwd.
——————————————————————————————-
Bedankt Monique, voor het gesprek met je portretten. En voor een klein inzicht:
 Om met Barrico te spreken uit de Barbaren:
In elke kluit aarde kan je de hele akker vinden. ———————————————————————————-
TEKST MJ Eijkemans
Hoofd educatie Museum De Pont Tilburg
 MONIQUE KLAASSENS
SCHILDERCOACH
alles wat aandacht krijgt groeit
Bellen dat kan T. 06 52 456 019
TEKST MJ Eijkemans
Namens Monique mag jullie allen welkom heten bij deze tentoonstelling        
VOORMOEDERS.
Voor wie mij niet kent mijn naam is Marie José Eijkemans en ik volg het werk
van Monique, al zo’n 25 jaar op de voet, als betrokken vriendin.
Daarnaast is het mijn vak om mensen beter te laten kijken naar kunst, ik werk
bij museum De Pont. Voor mij is het een uitdaging om goed te kijken maar ook
te luisteren naar de vragen die het schilderij jou stelt. Want bij een goed werk
komt er altijd een gesprek op gang. Contact dus!
Nou zegt Monique dat haar portretten juist zwijgen. In haar woorden: “Het zijn
zwijgende bitches, een beetje uit de hoogte, ze bekijken jou en vragen zich af
wat jij hier komt doen?’ Het is waar; ze hangen net iets te hoog.. op ons neer te
kijken. Daarmee rijst de vraag, hoe we ons tot deze schilderijen moeten
verhouden?
Komen we hier in een soort privé portretten galerij? Een soort familiealbum
met tantes, ooms en anderen die de genenpoel met Monique delen? Tante
Annie, ome Karel of vader Johannus?
MAW is Monique Klaassens eigenlijk een portretschilder? En zo ja, wat moeten
wij dan met die familie- kiekjes? Of overstijgen deze schilderijen het
persoonlijke karakter?
Op zoek met google op PORTRETschilder,  dan kom je bij een paar
interessante gegevens uit; zo schijnt het dat slechts 1 op de 10 portretten je
frontaal aankijkt, De geportretteerden uit Renaissance, of uit onze gouden
eeuw, lieten zich meestal zien, ze toonden zich maar Ze keken niet terug . of
het moesten ICONEN zijn; zoals bijv Maria. Die, als portret meer functioneerde
als symbool dan als een individu.
Het is dus vrij uitzonderlijk dat een portret terugkijkt.
Als er dan eens zo’n frontaal schilderij ons aankijkt , heb je kans dat het
wereldberoemd wordt.—- (Dus sla je slag vandaag)
Denk aan de Mona Lisa van Leonardo DaVinci.
Het is het portret van een dame, waarschijnlijk Lisa Gherardini, de  echtgenote
van Francesco del Giocondo. Het werd La Giocondo genoemd. Waarmee haar
identiteit teruggebracht werd tot vrouw van de opdrachtgever.
Maar in bijna alle talen is de titel toch Mona Lisa geworden. En dat komt omdat
zij terugkijkt. Ze maakt contact  met haar ogen stuurt ze jou een individuele
boodschap.  Mona Lisa betekent : Mevrouw Lisa. Maar vooral in de betekenis
van Mijn Vrouw. En zo wordt zij nu bekeken. Ze is niet meer de vrouw van 
Gioccondo maar ze staat voor een universele vrouw. Mijn Vrouw!. Er komen nu
dagelijks zo’n 20.000 mensen naar haar kijken. En zij kijkt terug. Maar de
persoon Lisa Gherardini, is zij ontstegen.
Ik durf te wedden dat ik maar een paar steekwoorden nodig heb om een ander
beroemd Portet voor jullie naar boven te halen. Het groenogige meisje uit
Afghanistan. Lang op de Novib kalender gestaan. Ook zij maakt contact en
omdat ze ons aankijkt, vergeten wij haar niet! 
Ook de portretten van Monique zijn frontaal en ze hebben ogen die ons
aankijken. Sterker nog; ze hebben veel ogen? Door te kijken be-oog je iets.
Dan heb je een doel. Monique zegt zelf:” Kijkend naar de portretten van mijn tantes denk ik vaak: wie ben je toch en welk geheim draag je met je mee?Ik schilder ze en…  als het doek klaar is kijken de ogen van mijn tantes me aan.Ik herken me in hun blik. In hun gezicht ontmoet ik steeds mijzelf.”
Oke , zijn deze schilderijen dan eigenlijk zelf-portretten?
Om dat te onderzoeken moet ik hier nog een kunstenaar noemen met
beroemde portretten.  Cindy Sherman maakt foto’s van zichzelf maar dan
telkens in een andere rol. Ze is tegelijkertijd fotograaf en model. Toch noemt ze
haar foto’s nooit zelfportretten. Sherman gaat juist haar eigen identiteit uit de
weg door zichzelf keer op keer in een volstrekt andere gedaante te
fotograferen. De rol is het onderwerp maar door de ogen van Cindy Sherman
die ons frontaal aankijken vraagt ze: Wie ben je? Hoeveel mensen heb jij in je?
Je kent me niet maar ook weer wel!
Van de 29 werken hier hebben 11 werken een titel die verwijst naar een
persoon. Naast Annie, Johannus en Karel hebben we dan ook nog Marijke,
Coby, Koos Helena, Margareta, Petronella ,Ida en Ilse.
Ze kijken. maar kijken ook langs je heen.
Tussen contact en afstand.
Net zo meerduidig als de werken van Sherman en net zo universeel als de
Mona Lisa.
Daarnaast toont Monique hier ook een serie, getiteld; “Nog net zichtbaar”. Ook
weer een titel die ook twee kanten op kan. Zijn de tekeningen nog net
zichtbaar, omdat ze aan het verdwijnen zijn of zijn nog niet zichtbaar omdat ze
opkomen. Dus ze zweven:
Tussen wel en niet.
Tussen verleden en toekomst.
Samenvattend denk ik  dat de werken van Monique geen, portretten of
zelfportretten zijn, -vvv-, maar het zijn gewoon heel heel goede schilderijen.
Want een goed schilderij laat ons namelijk bewegen tussen verschillende
perspectieven . Een goed werk is niet eenduidig.  Een goed werk rekt het
kijken op.  
En dat maakt kunst kijken zo leuk. Het rekt het kijken op en maakt ons kijken
rijker. Monique rekt ons kijken op door ons als een flipperkastbal telkens
meerdere kanten op te laten stuiteren.
Deze tantes uit het familiealbum worden universele voormoeders
Ze zijn Monique maar ook een optelsom van alle genen waaruit zij-en
wij allen uit zijn opgebouwd.
——————————————————————————————-
Bedankt Monique, voor het gesprek met je portretten. En voor een klein
inzicht:
Om met Barrico te spreken uit de Barbaren:
In elke kluit aarde kan je de hele akker vinden. ———————————————————————————-